Δημήτρης Γιώτας

Όπως λέει και ένα τραγούδι που “στιγμάτισε” ένα νεανικό μου καλοκαίρι. Αφορμή γι αυτό το post ήταν ένα tweet του Γιάννη για άτομα που όταν σταματήσουν το blogging δεν ξαναγυρίζουν και ένα ποστ του javapapo που συγκριτικά με εμένα έλειψε μόνο 20 μέρες αλλά είχε την “ανάγκη” να τα πει.

Ο λόγος της απουσίας μου δεν είναι άλλος παρά η έλλειψη χρόνου. Η δουλειά τελειώνει στις 6 και μετά τον γυρισμό στο σπίτι ξεκινάει η ευχάριστη “δουλειά” του πατέρα που κρατάει μέχρι τις 12. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα ξεκινάνε από νωρίς και τελειώνουν την ίδια ώρα με περίπου τους ίδιους ρυθμούς.

Μην το πάρετε στραβά. Δεν γκρινιάζω. Ίσα ίσα που χαίρομαι γιατί μαζί με τα παιδιά μου ανακαλύπτω καινούργια πράγματα (όπως το πως να κάνεις υγρό για σαπουνόφουσκες) και μαζί με αυτά θυμάμαι ξανά όλα αυτά που είχα ξεχάσει σαν παιδί (κυνηγητό, τρέξιμο, ανεμελιά). Το μόνο που μου λείπει είναι ο χρόνος ώστε να μπορέσω να κάνω κάτι διαφορετικό από την καθημερινή μου δουλειά, που όμως έχω κάποιες λύσεις και αυτό θα βρεθεί.

Όσον αφορά για τα projects (project365, project 52) άργησα αλλά κατάλαβα ότι δεν είναι για εμένα. Το μόνο project που μπορώ να κρατήσω είναι να πίνω αμέτρητες ποσότητες νερού ή καφέ ή και των δύο ταυτόχρονα. Ίσως δεν ήταν κάτι που με αντιπροσώπευε μιας και δεν είμαι καλός και συνεπής στα γραπτά, όπως δεν είμαι και τρελός φίλος της φωτογραφίας.

Στα σχέδια μου όμως είναι να αλλάξω και αυτή τη σελίδα γιατί πλέον έχει και τόσο καιρό που είναι με αυτή τη μορφή και αποφάσισα ότι ίσως είναι καιρός να το πάω σε κάτι λίγο πιο επαγγελματικό. Ιδέες υπάρχουνε αλλά όπως είπα χρόνος ελάχιστος.

Το μόνο που εύχομαι είναι να τα πούμε σύντομα…