Δημήτρης Γιώτας

Μετά από πάρα πολύ καιρό αποχής από τις κινηματογραφικές αίθουσες, αποφασίσαμε να “φορτώσουμε” τον Γιάννη στα πεθερικά μου και να πάμε σινεμά. Η γυναίκα μου, αλλά και εγώ σε μικρότερο βαθμό, είμαστε fan της σειράς ταινιών με πρωταγωνιστή τον μικρό μάγο. Και μπορώ να πώ ότι ούτε αυτή η ταινία με απογοήτευσε.

Αντιθέτως, με γοήτευσε πάρα πολύ λόγο του πολύ πιο σκοτεινού ύφους. Όλοι οι χαρακτήρες ανάλογα με την θέση τους στην ταινία είχαν και το ανάλογο ύφος με αποκορύφωμα τον Ντράκο που, σε όλη την διάρκεια της, ήταν απόμακρος με ελάχιστες ατάκες και ένα ύφος ατόμου που σίγουρα έχει το κακό μέσα του. Ο Ρον, που είναι πάντα κεφάτος και γκαφατζής, είναι σε όλη την ταινία φωτεινός. Παρόμια και η Ερμιόνη, που είναι παρόλα αυτά σοβαρή και πειθαρχημένη. Μαζί και ο Χάρι, που λόγω των προβληματισμών του, εμφανίζεται συνήθως συνεφιασμένος και σκυθρωπός.

Βέβαια πολύ θα πουν ότι από την ταινία έχουν κοπεί κάποια σημεία από το βιβλίο. Θα συμφωνήσω μαζί τους εφόσον και εγώ διαβάσω το βιβλίο. Με τα δεδομένα αυτά όμως, για εμένα είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία που ξεφεύγει από τοι παιδικό των προηγούμενων και πηγαίνει σε πιο σκοτεινές καταστάσεις, αφήνωντας πολλές υποσχέσεις για την επόμενη.