Πρώτη μου αντίδραση ήταν φυσικά, να προσπαθήσω να απαλλαγώ από αυτό το βραχνά, πηγαίνοντας στην εισαγγελία. Για καλή μου τύχη, όπως αποδείχτηκε, δεν μπορούσα να το κάνω μιας και η διορία για την αλλαγή είχε περάσει και η απόφαση μεταφερόταν στον δικαστικό αντιπρόσωπο του τμήματος. οπότε την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα από τις 5.30 για να είμαι έτοιμος και παρόν στις 6 στα σχολεία που είναι 2 τετράγωνα από το σπίτι μου.

Το μοναδικό μου πρόβλημα και ένσταση ήταν ότι για να μπορέσω να ασκήσω αυτό το δικαίωμα (ή υποχρέωση, όπως θέλει ο καθένας το παίρνει), έπρεπε κάποιοι άλλοι να μην ασκήσουν το δικό τους δικαίωμα, μιας και έπρεπε να μείνουν σπίτι και να κοιτάξουν τον 18 μηνών γιο μου, αφού και η γυναίκα μου ως αστυνομικός θα έπρεπε να είναι επιφυλακή όλη μέρα, και φυσικά θα έπρεπε να δουλεύει τουλάχιστον την μισή.

Απογοήτευση 1

Η πρώτη απογοήτευση, ήρθε σχεδόν νωρίς όταν έμαθα ότι στους εκλογικούς καταλόγους, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δεν έχει ελεγχθεί καν αν είναι εν ζωή ή όχι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας γυναίκας που ήρθε να ρωτήσει αν ο άντρας της, που είχε πεθάνει 17 χρόνια πριν, βρίσκεται στους εκλογικούς καταλόγους, και γιατί μετά από τόσο καιρό που έχει κάνει όλες τις διαδικασίες είναι ακόμα εγγεγραμμένος.
Κάποια στιγμή δε που λόγω αλλαγής χρειάστηκε να είμαι στον κατάλογο, είδα ότι υπήρχαν τουλάχιστον 20 με 30 άτομα που είχαν ημερομηνία γέννησης από 01.01.1900 έως και 01.01.1920. Δεν πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι όταν το ανέφερα, ότι όλοι αυτοί είναι άτομα ενεργά σαν πολίτες, αλλά στα αποτελέσματα λογίζονται σαν “ποσοστό που δεν άσκησε το εκλογικό δικαίωμα”, δηλαδή αποχή.

Απογοήτευση 2

Η δεύτερη απογοήτευση ήταν οι αντιπρόσωποι των κομμάτων. Καταλαβαίνω ότι πρεμούρα του να χάσουν ψήφους τους κάνει περίεργους, αλλά το να μετράς πόσες φορές έχει μπει το ψηφοδέλτιο με το κόμμα μπροστά στην δεσμίδα που μοιράζουμε και να κάνεις παρατήρηση γιατί δεν είμαι δίκαιος στο μοίρασμα, είναι λίγο ακραίο.
Της αντιδράσεις δε που είχαν όταν στην καταμέτρηση βγάζαμε ψήφους άκυρους από το κόμμα τους απλώς τις χαρακτηρίζω κωμικές.

Απογοήτευση 3

Η μανία του “να βγει το κόμμα μας”, που κάνει τον κόσμο να σέρνουν στα εκλογικά άτομα που δεν μπορούν να πάνε (μεγάλης ηλικίας με πρόβλημα στο περπάτημα, ανάπηρους), μόνο και μόνο για να “μην χαθεί η ψήφος”. Δεν μπορεί ρε φίλε να ανέβει η γιαγιά τα σκαλιά. Γιατί την φέρνεις σώνει και καλά. Και γιατί να έχει έτοιμο το φακελάκι από το σπίτι με προσημειωμένο το όνομα; Μήπως και χάσει την ψήφο το δικό μας παιδί;

Τελευταία σκέψη

Υπήρχαν και άλλες απογοητεύσεις, άλλες ασήμαντες άλλες λίγο πιο πολύ, αλλά οι παραπάνω είναι αυτές που με ενόχλησαν περισσότερο σαν άτομο που θέλω να δω την χώρα μου να πάει μπροστά. Και αν αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι στο πιο σημαντικό κομμάτι που έχω σαν πολίτης να αλλάξω την χώρα και να δείξω τι πιστεύω, τότε σίγουρα τα χρόνια μπροστά είναι και θα παραμείνουν μαύρα.