Πρώτη μου αντίδραση ήταν φυσικά, να προσπαθήσω να απαλλαγώ από αυτό το βραχνά, πηγαίνοντας στην εισαγγελία. Για καλή μου τύχη, όπως αποδείχτηκε, δεν μπορούσα να το κάνω μιας και η διορία για την αλλαγή είχε περάσει και η απόφαση μεταφερόταν στον δικαστικό αντιπρόσωπο του τμήματος. οπότε την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα από τις 5.30 για να είμαι έτοιμος και παρόν στις 6 στα σχολεία που είναι 2 τετράγωνα από το σπίτι μου.

Το μοναδικό μου πρόβλημα και ένσταση ήταν ότι για να μπορέσω να ασκήσω αυτό το δικαίωμα (ή υποχρέωση, όπως θέλει ο καθένας το παίρνει), έπρεπε κάποιοι άλλοι να μην ασκήσουν το δικό τους δικαίωμα, μιας και έπρεπε να μείνουν σπίτι και να κοιτάξουν τον 18 μηνών γιο μου, αφού και η γυναίκα μου ως αστυνομικός θα έπρεπε να είναι επιφυλακή όλη μέρα, και φυσικά θα έπρεπε να δουλεύει τουλάχιστον την μισή.

Απογοήτευση 1

Η πρώτη απογοήτευση, ήρθε σχεδόν νωρίς όταν έμαθα ότι στους εκλογικούς καταλόγους, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δεν έχει ελεγχθεί καν αν είναι εν ζωή ή όχι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας γυναίκας που ήρθε να ρωτήσει αν ο άντρας της, που είχε πεθάνει 17 χρόνια πριν, βρίσκεται στους εκλογικούς καταλόγους, και γιατί μετά από τόσο καιρό που έχει κάνει όλες τις διαδικασίες είναι ακόμα εγγεγραμμένος.
Κάποια στιγμή δε που λόγω αλλαγής χρειάστηκε να είμαι στον κατάλογο, είδα ότι υπήρχαν τουλάχιστον 20 με 30 άτομα που είχαν ημερομηνία γέννησης από 01.01.1900 έως και 01.01.1920. Δεν πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι όταν το ανέφερα, ότι όλοι αυτοί είναι άτομα ενεργά σαν πολίτες, αλλά στα αποτελέσματα λογίζονται σαν “ποσοστό που δεν άσκησε το εκλογικό δικαίωμα”, δηλαδή αποχή.

Απογοήτευση 2

Η δεύτερη απογοήτευση ήταν οι αντιπρόσωποι των κομμάτων. Καταλαβαίνω ότι πρεμούρα του να χάσουν ψήφους τους κάνει περίεργους, αλλά το να μετράς πόσες φορές έχει μπει το ψηφοδέλτιο με το κόμμα μπροστά στην δεσμίδα που μοιράζουμε και να κάνεις παρατήρηση γιατί δεν είμαι δίκαιος στο μοίρασμα, είναι λίγο ακραίο.
Της αντιδράσεις δε που είχαν όταν στην καταμέτρηση βγάζαμε ψήφους άκυρους από το κόμμα τους απλώς τις χαρακτηρίζω κωμικές.

Απογοήτευση 3

Η μανία του “να βγει το κόμμα μας”, που κάνει τον κόσμο να σέρνουν στα εκλογικά άτομα που δεν μπορούν να πάνε (μεγάλης ηλικίας με πρόβλημα στο περπάτημα, ανάπηρους), μόνο και μόνο για να “μην χαθεί η ψήφος”. Δεν μπορεί ρε φίλε να ανέβει η γιαγιά τα σκαλιά. Γιατί την φέρνεις σώνει και καλά. Και γιατί να έχει έτοιμο το φακελάκι από το σπίτι με προσημειωμένο το όνομα; Μήπως και χάσει την ψήφο το δικό μας παιδί;

Τελευταία σκέψη

Υπήρχαν και άλλες απογοητεύσεις, άλλες ασήμαντες άλλες λίγο πιο πολύ, αλλά οι παραπάνω είναι αυτές που με ενόχλησαν περισσότερο σαν άτομο που θέλω να δω την χώρα μου να πάει μπροστά. Και αν αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι στο πιο σημαντικό κομμάτι που έχω σαν πολίτης να αλλάξω την χώρα και να δείξω τι πιστεύω, τότε σίγουρα τα χρόνια μπροστά είναι και θα παραμείνουν μαύρα.

• Ιστορικό Αρχείο του ΔΟΛ από το 1922 έως σήμερα
• Κατέβασμα της εφημερίδας σε PDF ή διάβασμα on-line
• Δυνατότητα σχολιασμού άρθρων της εφημερίδας
• Ενημέρωση για τα νέα άρθρα από την προηγούμενη μέσω ενός τύπου newsletter
• Πρόσβαση σε κλειδωμένα άρθρα της εφημερίδας

Τα παραπάνω θα ήταν μια πολύ καλή κίνηση εάν το έτος ήταν κοντά στις αρχές του 2000. Σίγουρα η κίνηση αυτή θα είχε τρομερή επιτυχία και το μεγαλύτερο ποσοστό των αναγνωστών της ηλεκτρονικής έκδοσης θα είχε ήδη γραφτεί συνδρομητής.

Γιατί ΔΕΝ είναι καινοτομία

Το μόνο που δεν είναι η κίνηση είναι “καινοτόμα”. Από τις 5 δυνατότητες που δίνει, το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί χρήσιμο είναι η πρόσβαση στο ιστορικό αρχείο της εφημερίδας. Που και πάλι, μιας και χρησιμοποιείται το Silverlight για να προσφέρει το περιεχόμενο, είναι ικανό να σου κόψει την χαρά όπως ακριβώς σου έκοβαν την χαρά οι Flash σελίδες στις 56Kb συνδέσεις.

Με την ταχύτητα που κινούνται πλέον οι ειδήσεις μέσα στο ίντερνετ, το να ενημερώνεις τον πελάτη σου ότι αύριο θα δημοσιεύσεις το Χ άρθρο είναι χαζό για τον απλό λόγο ότι, όπως όλοι μας κάνουμε, θα ψάξει να βρει αλλού τις πληροφορίες που τον ενδιαφέρουν.

Το ίδιο ισχύει και για τα κλειδωμένα άρθρα. Δηλαδή πόσο αποκλειστικό θα είναι αυτό το άρθρο που δεν θα μπορέσει να βρει παρόμοια σε όλο τον ιστό; Και αν το άρθρο τον ενδιαφέρει όντως τόσο πολύ, δεν θα μπορέσει να πάει στο περίπτερο να αγοράσει την εφημερίδα; Ή ακόμα χειρότερα για την εφημερίδα, να ψάξει να βρει την εφημερίδα από γνωστό και να διαβάσει το άρθρο βγάζοντας το φωτοτυπία εάν το θεωρήσει τόσο ενδιαφέρον;

Η δυνατότητα για κατέβασμα της εφημερίδας σε PDF είναι λίγο λογική, αλλά πιστεύω ότι ο περισσότερος κόσμος προτιμάει να αγοράσει την εφημερίδα που δίνει άλλη αίσθηση παρά να καθίσει στον υπολογιστή του και να την διαβάσει σελίδα σελίδα. Άσε που η εκτυπωμένη είναι και πιο εύκολα μεταφερόμενη. Και για τέλος αφήνω ασχολίαστο την δυνατότητα σχολιασμού των άρθρων. Να γίνεις συνδρομητής γι αυτό; Το θεωρώ απίθανο.

Τι θα μπορούσε να κάνει;

Παίρνοντας σαν παράδειγμα κάποιες σελίδες που βγάζουν αρκετά έσοδα μόνο από τις διαφημίσεις, αν και για μια εφημερίδα δεν είναι το ιδανικότερο μοντέλο να καλύψει τις ανάγκες, θα πρότεινα να τα δίναν όλα αυτά ελεύθερα και χρησιμοποιώντας το buzz που θα έκανε αυτή η κίνηση θα έκανα ένα πλάνο πώλησης διαφημιστικού χώρου, όπως ακριβώς γίνεται και στην εφημερίδα τώρα.

Ιδιαίτερη έμφαση θα δινόταν στα “αποκλειστικά” άρθρα, που θα μπορούσαν να αποφέρουν στην εφημερίδα περισσότερο κόστος από τις διαφημίσεις μιας και θα μπορούσε να τις πουλήσει σε ένα διαφορετικό πακέτο που θα αύξανε την τιμή για κάποιο χρονικό διάστημα.

Επίσης, όπως αναφέρει ο Τάσος Βελιάδης στο άρθρο του, καλό θα ήταν να έδιναν βάση στο νεανικό κοινό, μιας και αυτοί θα είναι και οι μελλοντικοί πελάτες σου, μιας και το διαδίκτυο πλέον έχει πολύ υψηλή θέση στην εκτίμηση τους. Και ίσως να προσπαθούσαν να προωθήσουν το διάβασμα της σελίδας ακόμα και μέσα από κινητά τηλέφωνα.

Και για το τέλος, θεωρώ απίθανο να υπάρχουν bloggers που μπορούν και ζουν μόνο γράφοντας άρθρα στις σελίδες τους και να μην μπορεί μια εφημερίδα με το brand name του Βήματος να μην μπορεί να βρει τρόπους ώστε να θεωρηθεί βιώσιμη.

Εν κατακλείδι

Προσωπικά η κίνηση του Βήματος δεν μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Φυσικό είναι να θέλει μια εφημερίδα να εκμεταλλευτεί το νέο μέσο. Το κακό όμως είναι ότι το κάνει με άσχημο τρόπο. Κλείνοντας την πρόσβαση στον πολύ κόσμο. Και όπως αναφέρει ο Νίκος Δρανδάκης:

Tο λάθος που κάνουν στον ΔΟΛ είναι το ίδιο που έχουν κάνει όλοι οι παραδοσιακοί παίκτες όταν εισέρχονται στο Internet: πιστεύουν ότι φέρνουν μαζί τους το brand τους, απείραχτο, ατσαλάκωτο, και ότι με αυτό το brand θα μπορέσουν να επιβάλουν τους όρους τους στον καταναλωτή όπως έκαναν και στον κόσμο των φυσικών (μη ψηφιακών) εκδόσεων.

Πιστεύω ότι αυτή η κίνηση δεν θα κρατήσει πολύ και περιμένω με ανυπομονησία την ημέρα που το αρχείο του ΔΟΛ θα είναι ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους.